Ingezonden: #4 Henri Huisman

Ingezonden: Jongeren zien begint met luisteren

De avond van 6 maart staat nog helder in mijn geheugen. In het Cultuurhuis, waar SGP Woudenberg de bijeenkomst organiseerde met het thema “Zie je mij?”. Ik proefde meteen een bepaalde spanning bij dit onderwerp, maar ook verbondenheid. De afgelopen tijd heb ik veel mensen gesproken en zij maken zich zorgen om onze jongeren. En eerlijk gezegd: ik ook.

Toen Gerben Heldoorn de avond opende met woorden uit 1 Timotheüs 4:9-13, raakte het me opnieuw hoe vaak jongeren het gevoel hebben dat ze zich moeten bewijzen. Terwijl deze tekst juist benadrukt dat ze waardevol zijn, dat ze gezien mógen worden.  Soms stellen ze die vraag heel direct: “Zie je mij?” Maar vaak blijft het tussen de regels hangen, in stilte, in gedrag. In een blik die je eigenlijk niet kunt missen als je echt kijkt.

Een bijzonder moment van de avond was het pianospel van Bernard Slijkhuis. Zijn spel bracht rust in de zaal, een soort gezamenlijke adempauze. De muziek gaf ons ruimte om even stil te staan, om te voelen wat het thema van de avond echt met ons deed. In een tijd waarin alles snel gaat en problemen zich opstapelen, is het zo waardevol om even tot bezinning te komen. Het deed me beseffen dat ook jongeren zulke rustmomenten nodig hebben: plekken waar je even op adem mag komen, waar je voelt dat je mag zijn wie je bent.

Ds. Robert Duiker gebruikte daarna het beeld van de stoel. Een eenvoudig beeld, maar het kwam binnen. Een stoel staat stevig als alle poten in balans zijn: gezin, school, kerk, vrienden, samenleving. En ik realiseerde me hoe kwetsbaar veel jongeren zijn wanneer één van die steunpunten wankelt. In mijn gesprekken met kiezers hoor ik steeds vaker hoe ze zoeken naar stabiliteit en ruimte. Warmte, duidelijkheid, iemand die naast hen staat. Het klinkt allemaal heel gewoon, maar voor veel jongeren is het dat niet (meer).

De cijfers liegen er niet om: ongeveer één op de zeven jongeren in Nederland heeft te maken met jeugdzorg. Maar achter elke statistiek zit een gezicht, een verhaal. En soms bekruipt me de angst dat die verhalen verdwijnen in systemen, regels, wachtlijsten en budgetten. Alsof jongeren dossiers worden, in plaats van mensen.

Gelukkig zijn er in Woudenberg verschillende initiatieven die zich inzetten voor jongeren en gezinnen, zoals Buurtgezinnen, ONS Woudenberg, HipHelpt en de NPV. Zulke organisaties kunnen een belangrijke kring vormen rondom jongeren en gezinnen. Uiteindelijk gaat het vaak om iets heel eenvoudigs: tijd nemen voor een gesprek, oprechte belangstelling tonen en er zijn wanneer iemand dat nodig heeft. En precies daar ligt wat mij betreft de kern van het sociaal domein. Niet nog meer systemen, maar meer nabijheid. Niet pas helpen wanneer iets misgaat, maar aanwezig zijn vóórdat het misgaat. Netwerken versterken, gezinnen ondersteunen, jongeren ruimte en richting geven. Het klinkt simpel en misschien is het dat ook. Maar het vraagt wel dat we bewust kijken, bewust luisteren.

Als nummer 4 op de kandidatenlijst van de SGP wil ik mij de komende jaren onder andere inzetten voor het sociaal domein en de jeugdzorg. Juist daar ligt een belangrijke taak voor de gemeente: het versterken van netwerken, het ondersteunen van gezinnen en het zorgen dat jongeren niet tussen systemen en regels verdwijnen.

De vraag van de avond blijft wat mij betreft staan – niet alleen voor professionals of de overheid, maar voor ons allemaal: zien wij de jongeren om ons heen werkelijk?

Henri Huisman
Kandidaat nr. 4 van SGP Woudenberg